Resultaten

wijken

Details

Omstreeks:

Adres:

Slankweg 74

Bijdrage:

Marijn Smeehuijzen
28-12-17 10:33


Zoekwoorden:
Buurtverhalen Dolphia Cafetaria Horeca

U bent hier: Home Verhalen Wijken Buurtverhalen – Nooit geen trammelant ...

Buurtverhalen – Nooit geen trammelant in Dolphia

236 x bekeken

Op de foto’s te zien de cafetaria aan de Slankweg, de “Club” en de Gronausestraat omstreeks eind jaren ’70.
Stadsarchief Enschede foto’s #070830, #001404, #070877

Bron: Stadsarchief Enschede

Het verhaal achter deze foto

In de serie ‘Buurtverhalen’ leggen we herinneringen uit de Enschedese wijken vast. Uw buurtverhalen zijn ook welkom! Deel ze via de ‘Draag Bij’ pagina, of neem voor vragen contact met de redactie op. Vandaag het verhaal van Jan Scheffer, die in de jaren ’60 een cafetaria opende in Dolphia.

’t Is drie-en-vijftig jaar da’k hier woon. In 1964 trof ik hier haar [mijn vrouw] aan, zij woonde hier al op Dolphia. Bij het klooster staat dat kleine witte kerkje, St. Bernadette, waar nou het pannekoekenhuis inzit. Daar zijn wij vijftig jaar geleden getrouwd, een paar jaar later werd onze eerste dochter geboren. Ik was Arbeids Analyst, bij Vredestein en bij UCN in Almelo en bij Univeta. Mensen analyseren en beter laten werken. Daarnaast werkte ik en mijn vrouw in een cafetaria. Toen ik 21 was hebben we op de Slankweg twee huizen gekocht en zijn onze eigen cafetaria begonnen, “Cafetaria Jan Scheffer”!

Iedereen kwam bij de cafetaria naar binnen, een praatje maken. Heel gezellig. Ook altijd ’s avonds voor de deur zitten. En met mekaar stoepballen, of badmintonnen met de jongens van Bekkenutte en Stubener. De kinderen hadden hier de mooiste tijd van hun leven. Midden in de wijk stond de ‘Club’. Daar zat een crèche en andere clubs in. En op elke hoek was bijna een winkel. Er waren twee kruideniers, een groentezaak, nog een groentezaak, een kapper, slager, tabakswinkel, en een zaak in kousen en fournituren. En Japie de marktkoopman. Op weg naar school gingen die kinder langs kruidenier Bram. Vroegen ze aan hem naar iets dat niet voor in de winkel lag. Liep Bram naar achter, en dan grepen ze gauw een paar snoepjes mee! Dat wist ie wel, maar daar zee die lieve man nooit wat van. Hij zegt 'Ach, wat maakt mij dat uit!'

In de jaren ’70 heeft een of andere wethouder het plan opgevat om in Dolphia, in de Christiaan de Wetstraat, allemaal gezinnen die aan de rand van de samenleving stonden bij elkaar te doen. Dat heb ik wel geweten. Het waren goeie klanten, maar er was ook altijd wat mee loos! Er was een gezin met elf kinderen bij. Elf kinderen! Tsjongejonge… die kinderen hadden ook altijd snottebellen. Sommige gezinnen waren altijd dronken. Kwam der een bij de cafetaria tien flessen bier ophalen en gingen ze thuis met de buks rattenjagen! ‘Ja’ zegt ie, ‘dan gaan we met de buks in ’t holletje en dan KNAP! KNAP!’… Een andere keer kwam der een met twee hondjes naar binnen. Zei die ‘Wat doen de vrouwen in Amsterdam?’ en dan ‘Rrroetjs!’ gingen die hondjes zo op hun rug liggen!
Na een paar jaar waren de meesten hier ook weer vertrokken, maar sommige kinderen van die gezinnen zijn hier blijven wonen.

Aan de Sleutelweg was vroeger het ouwe voetbalveld van Dolphia. Dat kregen we toen geschonken, daar hebben we het drumbandgebouw neergezet. Daar zat ik in het bestuur, en onze dochters hebben der in gespeeld. Twee of drie keer per jaar gingen we de straat op. Met de Pasen en de carnaval. En concoursen in het westen, Overdinkel en Duitsland. Daar haalden we alle prijzen weg. Vooral die tambour-maîtres waren zo fanatiek, verschrikkelijk! Als ze geen eerste prijs hadden dan waren ze chagrijnig.

Buurtgebouw de ‘Club’ hebben ze toen afgebroken in 2006. Hadden ze nooit moeten doen. Dat is een van de grootste fouten die de gemeente heeft kunnen maken. Het nieuwe gebouw ‘De Kei’ is niks, dat accepteren ze niet de mensen. Waarom dat weet ik niet, ik vind ’t wel een mooi gebouw. In 2006 zijn ook die huizen van de Christiaan de Wetstraat, van het Joubertstraatje en van hier de Louis Bothastraat afgebroken, 82 woningen! Gingen er zo 250 mensen weg. Dat is wel een aderlating geweest voor Dolphia. Acht-en-dertig gezinnen daarvan hebben op Dolphia een ander huis gezocht. Nu woont er nog een honderdje of zes in de wijk.

Tussendoor hebben we nog een paar jaar in Losser gewoond. Ik samen met mijn broer ben daar ook een cafetaria begonnen. Maar dat is helemaal misgegaan, dus toen ben ik na een paar jaar maar weer teruggegaan naar Dolphia. En hier toen later toch weer een cafetaria voor onszelf begonnen!
Vroeger was het zo; Als je uit Dolphia kwam, dan was 't niet goed! Dan deugde je sowieso al niet. Maar ik heb in de cafetaria nooit geen trammelant gehad. Zelfs een vriend van me die hierachter op de Klein Boekelerveldweg woonde zei eens 'Dolphia, daar moeten ze een hek omhen zetten! Dan houden ze tenminste alles binnen'. 'Volgens mie heb je 't niet goed' zei ik. Overal gebeurt wel eens wat. Gebeurde er wat in Dolphia, dan stond dat direct met grote koppen in de krant.

In 1999 heb ik de cafetaria verkocht, en ben hier later na mijn pensioen altijd blijven wonen. Ik hoop hier zo oud mogelijk te worden, en dat de buurt een beetje omhoog komt. Het was hier een hele mooie buurt. We gaan nou proberen op de oude locatie van de ‘Club’ weer een gebouw neer te zetten. Hebben de mensen ook geen excuus meer om niet te komm’n!



Tekst: Marijn Smeehuijzen
Bron: Interview Jan Scheffer

Reacties

Er zijn nog geen reacties
Login om te reageren
slider

LOGIN



Wachtwoord vergeten?
registreren

REGISTREREN


terug