Resultaten

wijken

Details

Omstreeks:

Adres:

Abel Tasmanstraat 41

Bijdrage:

Marijn Smeehuijzen
09-09-17 16:25


Zoekwoorden:
Abel Tasmanstraat

U bent hier: Home Verhalen Wijken Buurtverhalen - Eikels ploffen in Glaner...

Buurtverhalen - Eikels ploffen in Glanerbrug

425 x bekeken

Abel Tasmanstraat, jaartal onbekend.
Stadsarchief Enschede, foto #070863

Bron: Stadsarchief Enschede

Het verhaal achter deze foto

Mijn buurt had geen naam. Ik woonde ‘aan de goeie kant van de straat’ in de Abel Tasmanstraat. Zo werd dat genoemd, dat had verder geen betekenis. Glanerbrug was één grote buurt in de jaren ’70 en ’80, iedereen kende elkaar. Zeker in mijn familie, die al meerdere generaties lang in Glanerbrug woont. Mijn moeder maakte huizen schoon. Vader was textielarbeider bij spinnerij Tubantia in Enschede. We waren niet rijk, maar ik en mijn twee oudere broers kregen een goede opvoeding. En altijd goed eten op tafel, dat is het belangrijkst! Ons gezin woonde in een arbeiderswijk, katholiek en gereformeerd woonde daar door elkaar heen.

Als katholiek gezin gingen we daar naar de Lieve Vrouweparochie… Ja, de keren dát we er naartoe gingen he. Als ik en mijn broers alleen naar de kerk moesten, dan gingen we vaak rechtsaf naar de grote speelplaats achter. Gingen we voetballen met de rest van de wijk. Alle leeftijden kwamen daar samen. Dat was altijd gezellig. En nooit voetballen met een bal, maar met die Dreft en Florijn bussen!

Mijn lagere schooltijd zat ik zat op de Gerardusschool. Pal daarnaast woonde de pastoor. Die had een grote tuin, daar gingen we appels jatten. Voorbij het spoor in Meierdorp en achter Bultserve waren we veel te vinden. ’s Avonds met vrienden barbecueën bij de beek tussen Duitsland en Glanerbrug. In de winter konden we daar schaatsen. Aan het spoor hutten bouwen, daar hadden we het grootste plezier aan. En eikels ploffen! Een eikel in een pvc-buis, aanstampen tot er een beste druk achter zat. En dan plofte die weg. Konden we ons de hele dag mee vermaken, met zulke dingen. Fantastisch!

Over de grens in Duitsland gingen we zwemmen. Weer of geen weer, we waren altijd in het Gronause buitenzwembad. Dat was spotgoedkoop. Op de ligweide daar voetballen tegen de Duitsers. En als het koud weer was gingen we in de Wärme Raum zitten, daar stonden een paar kachels. Bij de leegstaande fabriek Eilermarke, net over de grens, hebben we nog eens lood gejat. Dat leverde flink wat geld op! Voetbal was altijd haat en nijd tussen de Nederlanders en de Duitsers. Met EK ‘88 stond een mannetje of vijftig op de grens. Elkaar de gek aansteken, lieten ze de broek zo zakken! Tot op het moment dat ze met elkaar op de vuist gingen. Werd de politie opgetrommeld om ertussen te gaan staan en het te sussen. Dat heeft het journaal nog gehaald toen. Problemen tussen de katholieken en de protestanten waren er ook bij de voetbal. Stonden die ouwelui van voetbalvereniging Eilermarke “Schop ze dood!” te roepen aan de kant als hun kleine kinderen aan ’t voetballen waren.

Glanerbrug was in die tijden vrij royaal. Bij een van mijn eerste baantjes, krantenbezorger voor de Huis aan Huis, haalde ik met de kerst zo zeshonderd gulden aan fooi op. Dat was veel voor een veertienjarige! Later heb ik gewerkt bij de Albert Hein, een filiaal vlak aan de grens. Zorgen dat we zo snel mogelijk het werk klaar hadden en dan stond er een bak bier voor je klaar. En het geld dat we verdienden gingen we in het café Stuupke ernaast opmaken. Of we gingen naar de jeugdsoos verderop. Daar was de ene week iets voor de ouderen, de andere week iets voor de jongeren. Daar luisterden we Rock-’n-Roll, New Wave en U2 natuurlijk.

Tegenwoordig werk ik in Enschede. Maar ik woon nog steeds met veel plezier in Glanerbrug. In een nieuwe wijk, er is veel import bij gekomen. Ik hoef het niet breed te hebben, ben gewoon arbeider net zoals ik vroeger opgevoed ben. Met een simpel leven kun je ook een mooi leven hebben. Zo denk ik erover!

Reacties

Er zijn nog geen reacties
Login om te reageren
slider

LOGIN



Wachtwoord vergeten?
registreren

REGISTREREN


terug