Resultaten

wijken

Details

Omstreeks:

Adres:

Hendrik Smeltweg 50

Bijdrage:

Marijn Smeehuijzen
12-07-17 12:25


Zoekwoorden:
Hogeland Hendrik Smeltweg Speeltuinen Gaskrim

U bent hier: Home Verhalen Wijken Buurtverhalen – De rooie bouw van Hoge...

Buurtverhalen – De rooie bouw van Hogeland

1359 x bekeken

Een straat in de 'rooie bouw' in de jaren '50.
- Stadsarchief Enschede, foto #001298

Een kaart met daarop aangegeven hoe (in Geert's beleving) de indeling van de buurten destijds was.

Bron: Stadsarchief Enschede

Het verhaal achter deze foto

In de serie ‘Buurtverhalen’ leggen we herinneringen uit de Enschedese wijken vast. Uw buurtverhalen zijn ook welkom! Deel ze via de ‘Draag Bij’ pagina, of neem voor vragen contact met de redactie op. Vandaag het verhaal van Geert Kleine, en het stukje Hogeland waar hij van de jaren ’50 tot de jaren ’70 is opgegroeid.

“Mijn ouders kwamen uit Drenthe, en zijn voor mijn geboorte in Enschede komen wonen. Vader was textielarbeider, moeder huisvrouw. Mijn vijf oudere broers en zussen zijn geboren in de Bothof. Nog voor mijn geboorte verhuisde ons gereformeerde gezin naar de Hendrik Smeltweg. Naar een huis van de katholieke woningbouwvereniging, in een kinderrijke buurt. Als laat nakomertje – negen jaar jonger dan mijn jongste broer - speelde ik enkel met de katholieke buurtkinderen, en liep met hen gezamenlijk op naar kerk en school. Alleen moest ik dan net 100 meter verder naar de gereformeerde kerk of school toe.

Ons huis stond op de rand van de ‘rooie bouw’. Tegen de speeltuin aan, rode huizen en de huizen aan de overkant, aan de Dr. Johan Wagenaarstraat waren wit. In de volksmond de ‘witte bouw’. De scheidslijn lag zo’n beetje bij de Malangstraat. De Riouwstraat en daar voorbij waren hun eigen buurt. Wel Hogeland, maar hun eigen buurt met hun eigen speeltuin. Zo waren de buurten vroeger afgescheiden.

De speeltuin stond centraal in de buurt. Er werd gevoetbald, de witte bouw tegen de rooie bouw. Er was een beheerder in dienst, die ook oud papier innam. Die hield bij hoeveel kilo je verzameld had. Bij 500 kilo papier kreeg je een leren bal! Een echte leren bal, dat was gigantisch. Daar werkte je naartoe, wij als groepje waren daar maanden mee bezig. Begonnen we in de winter al mee zodat we in het voorjaar een bal hadden. “Potverdikkie, nog maar een paar kilo jongens!”.
Op vrijdagavond kon je kaarten en biljarten in de kantine. Voor een kwartje mocht je naar binnen. En een keer in de maand op zaterdagmiddag filmvertoning! Rin Tin Tin, Tarzan, en meer van dat soort oale films. Kwam de witte bouw en de rooie bouw samen, een totaal sociaal gebeuren in de wijk. We hadden toen nog geen TV.

Achter de witte bouw, bij de Eeftinkweg, lag de Gaskrim buurt. Er was rivaliteit tussen onze buurten, maar wel op een eerlijke manier. Twee of drie keer per jaar werd er dan gevochten, op het grasveld tegenover de Vredeskerk. Met de blote vuist, de sterkste van de Gaskrim tegen de sterkste van de witte en rooie bouw! Ging dan eentje neer, dan gaven die knapen elkaar een hand en klaar. Geen woorden enzo… “Tot de volgende keer!”

Destijds was ’t Diekman het eind van de stad. Daarachter lag de natuur. Van het Stroink tot het Aamsveen was onze speeltuin in de jaren ’50 en ’60. Gingen we hutten bouwen, of eksters vangen. Die probeerden we dan tam te maken… Stopten we ze in een grote kooi bij een buurjongen in de tuin. Meestal waren ze al ontsnapt voordat we ze tam kregen. Buiten was altied wat te doen. Op straat gingen we tollen, vliegeren, knikkeren en voetballen. Kantstoepen, rolschaatsen, ik heb me nooit een moment verveeld. Op het Diekman terrein waren we ook vaak te vinden. De hele stad kwam daar in de zomer dagelijks zwemmen in het buitenbad. Bussen vol kwamen bij ons door de straat.

Bij het Diekman stadion was ook regelmatig wat te doen. Atletiek wedstrijden van de Enschedese scholen. In de winter werd er een ijsbaan van gemaakt, en kon er geschaatst worden. Zelfs rijexamens werden er afgenomen, ik ben er zelf nog afgereden. En natuurlijk FC Twente! We zagen de spelers doordeweeks trainen op de velden van de (Enschedese) Boys. Was er een thuiswedstrijd dan kwamen de supportersbussen onze buurt in via de Gaskrim. Die hadden dan borden staan ‘Welkom in de hel van Twente’ en stonden intimiderend met de armen over elkaar langs de weg. Langs de Hendrik Smeltweg kwamen ook supportersstromen, onder begeleiding van politie te paard. Als jochie van 13 jaar maakte dat natuurlijk gigantische indruk. Als leu moeilijk deden kregen ze een tik van de wapenstok, en moesten ze weer verder lopen. Nadat er eens rellen waren uitgebroken kwamen de relschoppers door onze tuin heen rennen! Werden ze achterna gezeten door de politie.
Als gereformeerd kind mocht ik zondag niet naar de wedstrijden heen, maar op wedstrijden vrijdag en zaterdag was ik er altijd bij. Vroegen we bij het stadion of we programmaboekjes mochten verkopen. Die waren dan een gulden, en als je genoeg verkocht had mocht je naar binnen heen. En na de wedstrijd geld zoeken! Op de grond, waar de kraampjes met patat en lollies hadden gestaan.

Hogeland is weinig veranderd in al die jaren. Afgezien van het Diekman is alles nog optima forma hoe ik ermee opgegroeid ben. Het is er prachtig, hou de wijk in stand zoals die is!”




Tekst: Marijn Smeehuijzen
Bron: Interview Geert Kleine

Reacties

Er zijn nog geen reacties
Login om te reageren
slider

LOGIN



Wachtwoord vergeten?
registreren

REGISTREREN


terug